THE POLEMIC OF MUNKAR HADITH: A STUDY OF THE MUQADDIMAH OF ṢAḤĪḤ MUSLIM

POLEMIK HADITH MUNKAR: KAJIAN TERHADAP MUQADDIMAH ṢAḤĪḤ MUSLIM

Authors

  • Dzulfaidhi Hakimie Dzulraidi Fakulti Pengajian Islam, Universiti Malaysia Sabah
  • Haswira Salleh Ahim Fakulti Usuluddin, Universiti Islam Sultan Sharif Ali (UNISSA), Brunei Darussalam
  • Ali Abdul Jalil Fakulti Al-Quran Dan Sunnah, Universiti Islam Antarabangsa Tuanku Syed Sirajuddin

DOI:

https://doi.org/10.64757/alqanatir.2026.3505/1439

Keywords:

Munkar, Hadith, Scholars, Weak, Muqaddimah Ṣaḥīḥ Muslim

Abstract

The term munkar is among the technical terms used in the discipline of hadith to evaluate problematic narrations. However, the definition of munkar hadith has sparked significant debate among hadith scholars. Some scholars, such as Ibn Hajar al-‘Asqalānī, define munkar hadith as a narration reported by a weak (da‘īf) narrator that contradicts the narration of a trustworthy (thiqqah) narrator, while others like al-Zahabī include narrations from acceptable (maqbūl) narrators if they contradict stronger ones. This raises questions about how the term munkar was understood by earlier hadith critics (muhaddithūn mutaqaddimīn), especially specific prominent figures. Imam Muslim also discussed issues related to munkar in the Muqaddimah of Ṣaḥīḥ Muslim. Therefore, this study aims to analyze his perspective in hopes of clarifying and academically resolving the ongoing polemic regarding the definition of munkar hadith. This study employs a qualitative methodology, using document and content analysis as its main techniques. The findings reveal that Imam Muslim did not provide a technical definition of the term munkar, but instead outlined indicators that help identify such narrations—specifically when a narrator’s report contradicts that of other narrators who are stronger in terms of memory and integrity. His assessment does not hinge on whether the narrator is labeled as da‘īf or thiqqah, but rather focuses on patterns and consistency within the narration. This study contributes to clarifying Imam Muslim’s position within the scholarly discourse on munkar hadith and opens the door for refining the definition of the term in contemporary hadith studies. It also recommends further research on the works of other mutaqaddimīn scholars concerning jarḥ wa ta‘dīl and conflicting narrations, in order to build a more comprehensive framework for understanding hadith technical terminology within its original context.

Abstrak

Istilah munkar merupakan antara istilah teknikal yang digunakan dalam disiplin ilmu hadith untuk menilai riwayat yang bermasalah. Namun, definisi hadith munkar telah menjadi polemik dalam kalangan sarjana hadith. Sebahagian ulama seperti Ibn Hajar al-‘Asqalānī mendefinisikan hadith munkar sebagai riwayat perawi da‘īf yang bercanggah dengan perawi tsiqah, manakala tokoh lain seperti al-Zahabī pula memasukkan riwayat perawi maqbul sebagai asas penilaian munkar sekiranya bercanggah dengan perawi yang lebih kuat. Justeru, timbul persoalan berkenaan bagaimana istilah munkar difahami oleh para muhaddithīn mutaqaddimīn khususnya bagi tokoh tertentu. Imam Muslim turut membincangkan isu berkaitan munkar dalam Muqaddimah Ṣaḥīḥ Muslim, justeru kajian ini berusaha menganalisis pandangan beliau dengan harapan agar polemik definisi hadith munkar dalam kalangan sarjana hadith mutaqaddimīn dapat diperjelaskan dan dirungkaikan secara ilmiah. Kajian ini menggunakan metodologi kualitatif dengan pendekatan analisis dokumen dan analisis kandungan sebagai teknik utama. Dapatan kajian menunjukkan bahawa Imam Muslim tidak memberikan definisi teknikal terhadap istilah munkar, namun menjelaskan tanda-tanda yang membolehkan sesuatu hadith dikenalpasti sebagai munkar, iaitu apabila riwayat seorang perawi bercanggah dengan riwayat perawi lain yang lebih kuat dari aspek hafalan dan keadilan. Penilaian tersebut tidak terikat dengan status perawi sebagai da‘īf atau thiqqah, tetapi berdasarkan pemerhatian terhadap corak dan konsistensi riwayat. Kajian ini memberikan sumbangan dalam menjelaskan kedudukan sebenar Imam Muslim dalam kerangka perbahasan hadith munkar serta membuka ruang kepada pemurnian semula definisi istilah ini dalam wacana ilmu hadith kontemporari. Kajian ini turut mencadangkan agar penelitian lanjutan dilakukan terhadap karya-karya mutaqaddimīn lain dalam isu jarḥ wa ta‘dīl dan percanggahan riwayat bagi membina kerangka pemahaman istilah teknikal hadith yang lebih menyeluruh berdasarkan konteks asalnya.

Downloads

Download data is not yet available.

Author Biographies

Dzulfaidhi Hakimie Dzulraidi, Fakulti Pengajian Islam, Universiti Malaysia Sabah

Pelajar Ph.D

Haswira Salleh Ahim, Fakulti Usuluddin, Universiti Islam Sultan Sharif Ali (UNISSA), Brunei Darussalam

Pelajar Ph.D

Ali Abdul Jalil, Fakulti Al-Quran Dan Sunnah, Universiti Islam Antarabangsa Tuanku Syed Sirajuddin

Pensyarah

References

Abdul Aziz Abdul Latif. (2017). Dawābit al Jarh wa Ta’dīl (Cetakan ke-6). Madinah: Dār Tayyibah al Khudarā’.

Abdul Karim Khudair. (2018). Sharh Muqaddimah Ṣaḥīḥ Muslim. Saudi: Mu’assasah Ma’ālim al-Sunan.

Abdullah Ahmad. (1994). Su’ālāt Abi Dāwud li al-Imām Ahmad. Madinah: Maktabah al-‘Ulūm wa al-Hikam.

Dzulfaidhi Dzulraidi et. Al. (2024). Konsep Qarāin Tarjih Dan Aplikasinya Dalam Kitab Al-Tamyīz Karangan Muslim Bin Al-Ḥajjāj. Journal of Fatwa and Falak Selangor, 1(1), 14-36. https://juffas.muftiselangor.gov.my/index.php/jurnal/article/view/17

Dzulraidi, D. H., Mohd Ithnin, N. K., Amat Famsir @ Amat Tamsir, M. T., & Ayub, D. H. (2024). Konsep Qarā’in Al-Tarjīḥ dalam Pensabitan Samāʿ: Kajian Terhadap Muqarrar Al-Takhrīj Karya Ḥātim Al-ʿAwnī. Journal of Ifta and Islamic Heritage, 3(1), 169–196. https://ejournal.muftiwp.gov.my/index.php/jiftah/article/view/67

Hamzah Yūsof al-Sahmī. (1987). Tārikh Jurjān. Beirut: ‘Ālam al-Kutub.

Al-Hararī, M. A. bin ‘A. al-‘A. al-U. (2009). Al-Kawkab al-Wahhāj Sharḥ Ṣaḥīḥ Muslim. Riyadh: Dār al-Minhāj.

Ali Imron. (2017). Dasar-Dasar Ilmu Jarh wa Ta’dil. Mukaddimah: Jurnal Studi Islam, 2(2).

Ibn al-Athīr, M. M. (1979). Al-Nihāyah fī Gharīb al-Hadīth wa al-Athar. Beirut: al-Maktabah al-‘Ilmiyyah.

Ibn Faris. (2005). Al-Qāmus al-Muhīt. Beirut: Muassasah al-Risalah.

Ibn Hajar. (2000). Nuzhat al-Nazar fī Taudīh Nukhbat al-Fikar. Dimasyq: Matba’ah al-Sabbāh.

Ibrahim Adham Mohd Rokhibi, & Khadher Ahmad. (2022). Analisis Metode Penerangan Hadith Berʻillah Dalam Ṣaḥīḥ Muslim Menurut Ḥamzah Al-Malyabārī. Online Journal Research in Islamic Studies, 9(1).

Al-Ityūbī, M. I. al-Sh. al-‘A. ‘A. bin A. bin M. (2003). Qurratu al-ʻAyn al-Muḥtāj fī Sharḥ Muqaddimah Ṣaḥīḥ al-Imām Muslim bin al-Ḥajjāj. Kaherah: Dār Ibn al-Jawzī.

Al-Jauharī, I. H. (1987). Al-Şihāh Tāj al-Lughah wa Şihāh al-‘Arabiyyah. Beirut: Dār al-‘Ilm lil al-Malāyyīn.

Al-Juwainī, A. M. A. (1997). Al-Burhān fī Uşūl al-Fiqh. Beirut: Dār al-Kutub al-‘Ilmiyah.

Al-Khalīlī, K. A. (1989). Al-Irsyād fī Ma’rifah ‘Ulamā al-Hadīth. Riyadh: Maktabah al-Rusyd.

Khatīb al-Baghdādī. (1938). al-Kifāyah fi ‘Ilm al-Riwāyah. Syria: Jamī’ah al-Ma’ārif al-Uthmāniyyah.

Mohd Awang Idris, Haslina Muhamad, & Zirwatul Aida R. Ibrahim. (2018). Metodologi Penyelidikan Sains Sosial. Kuala Lumpur: Penerbit Universiti Malaya.

Muhammad Bin ‘Alawi. (2003). Al-Qawā’id al-Asāsiyah. Kaherah: Dār al-Hāwi.

Muhammad Bin Muhammad Bin Sulaim. (2010). Al Wasīth fī Ulūmi wa Mustalah al Hadīth. Dār Fikr al ‘Arabī.

Muhammad Bin Mukrim. (1994). Lisān al-‘Arab. Beirut: Dār al Šadir.

Muhammad Bin Sulaimān. (1986). Al-Mukhtasar fi ‘Ilmi al-Rijāl. Maktabah al Rusyd.

Muhammad Murtadha al Husaini. (2001). Tāj al ‘Arūs. Dār Ihyā’ al Turāth.

Al-Munawi, M. A. (1999). Al-Yawaqit wa al-Durar fi Sharh Nukhbah Ibn Hajar. Riyadh: Maktabah al-Rusyd.

Muslim Bin al Hajjāj. (1955). Ṣaḥīḥ Muslim. Kaherah: Matba’ah Īsa al Bābī.

Al-Nawawī. (1973). Al-Minhāj Syarh Ṣaḥīḥ Muslim. Beirut: Dār Ihyā al-Turāth al-‘Arabī.

Al-Sakhawi, S. M. (1993). Fath al-Mugith Syarah Alfiyyah al-Hadith. Beirut: Dar al-Kutub al-Ilmiyyah.

Al-Sam’ānī, A. K. M. (1982). Al-Ansāb. India: Majlis Dā’irah al-Ma’ārif al-Uthmāniyyah.

Al-Syahrazuri, A. A. (1986). ‘Ulum al-Hadith. Dimasyq: Dar al-Fikr.

Syarīf Hātim al-‘Awnī. (2002). Khulāsah al-Ta’sīl li ‘Ilmi al-Jarh wa al-Ta’dīl. Mekah: Dār ‘Ālim al-Fawāid.

Al-Zahabī, M. A. (1985). Siyar A’lām al-Nubalā’. Beirut: Mu’assasah al-Risālah.

Al-Zahabī, M. A. (1998). Tazkirah al-Huffāz. Beirut: Dār al-Kutub al-‘Ilmiyyah.

Al-Zarkalī, K. M. (2002). Al-‘A’lām. Beirut: Dār al-‘Ilm li al-Malāyyīn.

Zulhilmi bin Mohamed Nor. (2012). Ilmu al-Jarh wa al-Ta'dil: Tumpuan Terhadap Ketokohan Imam Bukhari. Jurnal Hadis, (3), 11.

Published

2026-05-26

How to Cite

Dzulraidi, D. H. ., Salleh Ahim, H., & Abdul Jalil, A. (2026). THE POLEMIC OF MUNKAR HADITH: A STUDY OF THE MUQADDIMAH OF ṢAḤĪḤ MUSLIM: POLEMIK HADITH MUNKAR: KAJIAN TERHADAP MUQADDIMAH ṢAḤĪḤ MUSLIM. Al-Qanatir: International Journal of Islamic Studies, 35(05), 25–33. https://doi.org/10.64757/alqanatir.2026.3505/1439